Recensie DAC16 door Marco Ophof

Geplaatst op: December 21 2011

Dit verhaal gaat over ‘het kabeltje’ en de onvermoeibare strijder. We schrijven een ruime maand geleden. Mijn Leema Antila II vertrok toen overzee, naar Welshpool in Wales. Ik was er nog nooit, maar een snelle blik op Google Earth leert dat ik daar wel eens naartoe wil. Want er zijn veel groene glooiende velden, veel leuke landwegen, en heel veel schapen. En ergens in een omgebouwde boerderij daar staat mijn Antila II, in afwachting van een ‘new and improved drive mechanism with Leema servo’. Ja, ben erg benieuwd. Maar vraag me stiekem wel af waarom ze niet meteen een toploopwerk in mijn Leema hebben gemonteerd. De prijs rechtvaardigt dat. Een loopwerk bijvoorbeeld zoals die in mijn onvermoeibare oude Sony 557 uit 1988. Ja, u leest het goed, 1988. Want na enige kabelomzwervingen bleek de combinatie Sony plus Dion DAC tot smakelijke prestaties in staat.

Laat ik iets meer zeggen over die omzwervingen. Vroeger wilde ik nog wel eens iets experimenteren met kabels. Heel vroeger. Maar daar word je een beetje flauw van. Want op een gegeven moment kom je in het zijn-mijn-oren-wel-schoon-vandaag domein, ofwel, audiohypochondrie. Een knagende ziekte, slecht voor luisterplezier. Mede dankzij Wiegers’ nuchterheid ben ik genezen (vraag Wieger maar eens naar de groene stiften gehoortest…), en luister ik weer sinds lange tijd naar muziek.

Maar wat gebeurde er toen ik de eerste keer de Dion DAC op mijn 557 aansloot, met het door Wieger bijgeleverde digitale kabeltje van Meridian? Complete verbazing. Een klank verstoken van enige dynamiek, zonder sprankeling, zonder hoop. Alsof de AE’s besloten om even een keertje naar de andere kant te stralen, richting de muren, of zoiets. Een grondige aansluitingscheck gaf geen uitkomst. Het rode lampje op de DAC brandde keurig, een teken van digitaal instromend leven. In de opvolgende dagen was ik wat met apparatuur aan het stoeien en klonk de Sony plots fris en fruitig. Even begreep ik er dus niets meer van. Tot het moment van helderheid. Ik had een MIT digital-2 als interlink gebruikt…

De Dion is een heerlijk ding. Zeker samen met het hemelse loopwerk van de 557. De Dion klinkt eerlijk, open, levend, en vooral in het hogere hoog ook prachtig soepel en zijdezacht. Een klank die veraf staat van het soms wat harde geluid van de ingebouwde (en dus zeer oude) Sony DAC. En de Dion 557 combi klinkt zelfs zo goed dat ik Wieger van harte adviseer om op zoek te gaan naar 557s en aanverwanten, want samen met deze DAC is High End CD muziek ineens heel betaalbaar. En durf ik mijn Antila IIs straks wel aan te sluiten?...

Apparatuur: Leema Tucana II, Acoustic Energy AE-1 Mk1 Elac, Sony CDP-557ESD KNOKKi-edition, MIT Digital-2 digital interlink.

Terug naar overzicht